در قسمت قبلی گفتم که اظهارات دکتر سروش درباره وحی می تواند پاسخی به شبهات وارد به دین و تعارضش با علم باشد در این بخش به یکی از ملزومات اعتقاد به این نظر می پردازم.
نظریه خطاپذیری وحی به گفته خود دکتر سروش ناظر بر این نیست که کل وحی خطاپذیر است٬ ایشان قایل به این هستند که در بخش های مربوط به خدا٬ معاد و به طور کلی امور مایعدالطبیعه در آن خطایی راه ندارد اما در مسایل مربوط به دنیا و امور دنیوی وحی خطاپذیر است یعنی از این وحی علم فقه بیرون نمی آید و بشر خود می بایستی در امور دنیوی به قانون گذاری بپردازد و هیچ قانون الهی وجود ندارد.
جدا از صحت یا عدم صحت این نظریه٬ این نتیجه٬ نتیجه ی خوب و قابل تاملی است اگر بدون تعصب نگاهی به دستورات فقهی بیاندازیم می بینیم که عملا بخش عظیمی از این دستورات به درد زندگی امروز بشر نمی خورد و یا حتی در تعارض با زندگی امروز هم هست. شاید این مهمترین پیامد این نظریه است که این همه مخالفت در پی داشته است
به نظر شما دین واقعا برای این آمده که حتی در کوچکترین وضعیت زندگی بشری هم دستوری داشته باشد؟
